Upadek Artura

„Upadek Artura”, jedyna literacka wycieczka J. R. R. Podróż Tolkiena do świata legend o brytyjskim królu Arturze można śmiało uznać za jego najbardziej wyrafinowane i mistrzowskie osiągnięcie w dziedzinie poezji staroangielskiej, opartej na aliteracji. Tutaj dokonał reinterpretacji starożytnych legend arturiańskich, nadając im wszechogarniające poczucie ogromnej wielkości i przeznaczenia – bez względu na to, czy opowiadał o wyprawie Artura przez morze do odległych pogańskich krain, czy o ucieczce Ginewry z Camelotu, czy o wielkiej bitwie morskiej po powrocie Artura do Brytanii, czy o zdrajcy Mordredzie, czy też o bolesnych wahaniach Lancelota w jego zamku. Niestety „Upadek Artura” to jeden z niewielu wielkich poematów epickich, którego Tolkien nie dokończył w tamtym czasie. Po raz pierwszy opublikował go jego syn, wierni strażnik spuścizny wielkiego mistrza, Christopher Tolkien. Do poematu dodano trzy błyskotliwe eseje, w których omawia tradycję literacką arturiańską, ewolucję „Upadku Artura” odzwierciedloną w szkicach jego ojca oraz powiązania poematu ze światem Śródziemia.