Piszę o książkach ukraińskich. Dla dzieci, dla dorosłych, tych głośnych i tych całkiem cichych, głębokich, lekkich, zabawnych, ostrych. Nie jestem krytykiem literackim — jestem czytelnikiem, który nie potrafi milczeć, gdy strony zostawiają po sobie coś więcej niż tylko fabułę.

Mój blog zrodził się z miłości do słowa. Do języka ojczystego. Do ukraińskich historii, które żyją nawet wtedy, gdy książka jest już zamknięta. Teraz mieszkam w Polsce, ale czytam po ukraińsku — stale i z pasją. Książki są dla mnie sposobem, by zachować więź z domem, kulturą, samym sobą.

Nie szukam książek idealnych. Szukam uczciwych. Takich, które mówią prosto — ale o tym, co najważniejsze. W mojej rubryce znajdziesz:
— książki dla dzieci, które są nie tylko dla dzieci;
— prozę, która boli albo leczy;
— poezję, która pachnie majem;
— książkowe odkrycia, o których chce się opowiadać każdemu napotkanemu.

Wierzę, że ukraińska książka to nie moda. To głębia, która potrafi zmieniać świadomość. I jestem tu po to, by być jej głosem za granicą. Aby każda historia miała szansę znaleźć swojego czytelnika.

To nie jest rubryka o tym, co warto przeczytać. To rubryka o tym, co może z Tobą zostać na długo.